Of ik wist wat een bakkie was. Ja, dat wist ik wel. Dat hadden Van Kooten en De Bie mij ooit verteld. Een bakkie was of een aanhanger, of een kop koffie, of een radiozender waarmee je gesprekken kon voeren. Je moest op dezelfde golflengte gaan zitten, zodat je met elkaar kon praten. Zo’n laatste bakkie had haar vader ook gehad. Dat hadden wel meer mensen in die tijd. Goedkoper dan een telefoon.

Omdat haar vader geen vrienden had, en dus niemand kende die met hem wilde praten via zijn bakkie, schiep hij er genoegen in de bakkiegesprekken van anderen te storen. Dan lag hij op bed met zijn bakkie en zocht hij naar de golflengte waarop twee buurtgnoten met elkaar aan het babbelen waren. Hij luisterde de gesprekken af en drukte soms op een knopje, zodat de bakkiegebruikers enkel ruis hoorden en moesten herhalen wat ze zeiden.

Thuis luisterden ze altijd naar piratenzenders, waar bijvoorbeeld De Lafaard van de Stad een hit was geweest. Die muziek kende ze nog wel. Air, waar wij zojuist naartoe waren geweest, was haar eigenlijk onbekend. Air, zo bedacht ik me net toen ik naar De Lafaard van de Stad luisterde, maakt graag gebruik van precies hetzelfde geknepen basgeluid waarmee op Kenny Rogers gebaseerde countrybandjes uit de jaren ’80 zo graag een kloeke basis onder hun tranentrekkertjes legden.

Tags: Air, Bakkie, Lafaard van de Stad

This entry was posted on Monday, February 8th, 2010 at 12:43 pm and is filed under Cultuur, Lief dagboek, Muziek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.